Na het overlijden van Helma hadden we toch met z'n allen het gevoel dat we enerzijds alle mensen die ons hebben gesteund de afgelopen tijd te bedanken en anderzijds ook nog de website een beetje 'levend' te houden...
Allerlei dingen, die wij als familie nog willen en wilden zeggen lees je dus hier allemaal...
Eindelijk is het dan weer een keertje zover, Frans gaat weer wat op Waterpletske schrijven.
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad voordat het zover is gekomen.
Ik had al een keer aangezet om wat op de site te zetten maar hoogstwaarschijnlijk heb ik op het verkeerde knopje gedrukt want alles was op eens weg.
Hoe lang het precies geleden is dat ik een stukje geschreven heb hier, weet ik niet maar dat is wel al een tijdje geleden.
Hoe gaat het met ons?
Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken. Het gaat soms wat beter, soms wat slechter al naar gelang de omstandigheden. Verjaardagen en feestdagen blijven een ongemakkelijke tijd vooral omdat Helma hier altijd extra erg van genoot. Vaak drink ik dan misschien wat meer om het een beetje verdraaglijker te maken. Ook ik weet dat dit geen oplossing is maar op dat moment voelt het gewoon zo aan. What can I say… Ik mis d’n Bolle nog steeds.
Voor de verjaardag van Helma’s vader, Gerrit die trouwens 76 jaar werd, had Elly me gevraagd of ik niet een foto kon vinden met alleen Pap en Helma erop. Samen hebben we gekeken wat er nog aan foto’s op Helma’s gedeelte van de computer stond. Dat was al niet gemakkelijk maar vergeleken met op de bank alleen de Fotoalbums nakijken, dat was blijkbaar toch een beetje veel gevraagd, dat ging dus echt niet!!!
De aankomende tijd met al die feestdagen en nog meer verjaardagen, waaronder die van Helma zelf, zullen nog wel wat problematisch worden maarja, we pakken ze gewoon een voor een aan.
Je kunt niet weglopen voor alle gedachten en ideeen, hoe graag dat je dat ook soms wel zou willen. Ik ben in ieder geval zover dat ik niet meer continu zit te denken wat Helma en ik nog hadden willen doen. Soms kun je dat niet voorkomen maar toch..
Met de jongens gaat het goed voor zover ik het kan inschatten. Je weet het natuurlijk nooit zeker want je kunt ze niet in het hoofd kijken.
Grad is heel erg tevreden met z’n werk en z’n hobby’s.
Thei zit nog steeds in Arnemuiden is met z’n Eef op zoek naar woonruimte. Joep is van opleiding verandert en dat bevalt hem uitstekend.
Mijn knie wil nog niet zo maar ik krijg over ongeveer 2 weken een steunzool waardoor de pijn weg zou gaan of in ieders geval een stuk minder zou zijn.
Ik heb ook nog een prijs gewonnen bij de PLUS supermarkt maar 8 december weet ik pas wat ik gewonnen heb.
En ik heb de laatste week van december en de eerste week van januari vrij.
Dus zo slecht sta ik er nog niet voor.
Tot gauw,
Frans.
Toch raar dat het zo moeilijk is om met een bepaalde regelmaat iets te schrijven op waterpletske.
Niet dat er zo heel veel gebeurt waar over te schrijven valt maar er is toch wel genoeg om eens in de zoveel tijd wat op de site te zetten.
Erg vreemd op dit moment is wel dat er nog steeds mensen aan me vragen hoe het met Helma is. Die hebben er door vakantie of andere redenen nog niet van gehoord. Ze schrikken zich kapot als ze horen dat Helma overleden is en ze verontschuldigen ze geschrokken. Gelukkig kan ik daar nou beter mee omgaan en ik heb zelfs een beetje medelijden met hun.
Wat heb ik nog meer meegemaakt de laatste tijd?
Werken doe ik nu op therapeutische basis, 4 ochtenden in de week, i.v.m. mijn knie die nog steeds erg veel problemen veroorzaakt. Ook ga ik al een paar weken naar maatschappelijk werk hier in Horst en dat ervaar ik als heel aangenaam. Met mijn diabetes gaat het ook volgens de norm, dus dat wat betreft mijn gezondheid.
Helma dronk elke zaterdag morgen koffie, sorry thee, met Bep de buurvrouw. Ik ga proberen dit ritueel weer in ere te herstellen. tenminste om de anderste week. De andere week ga ik bij Helma's Pap zondag's morgens ontbijten. Ook dat was iets wat Helma elke week deed. Werken bij "de Beurs" kan nog niet, Mijn Fysiotherapeut Ger gaat kijken of dat eventueel met een brace wel mogelijk is. In dat geval kan ik mijn hobby weer gaan uitoefenen en dat zou heel fijn zijn.
Met de jongens gaat alles wel zo'n beetje.
Het stuk van Grad op 'Waterpletske' hebben jullie ongetwijfeld gelezen, Wat kan die jongen goed scrijven, he.
Met Thei gaat het zo'n beetje op en af zoals met mezelf.
En met Joep weet ik op dit moment niet want die zit tot volgende week woensdag in Hongarije.
Zo als de vorige keren beloof ik te proberen wat regelmatiger op de sit te schrijven.
hoje wah
Frans
Op mijn eigen website heb ik het er ook soms over, maar voor die mensen die daar nooit komen wil ik ook graag hier een stukje schrijven:
Het is eigenlijk nog steeds allemaal onwerkelijk en onbeschrijfelijk... Ik realiseer me zelf heel goed dat mam er niet meer is, maar tegelijkertijd bestaat dat besef niet... Het kan toch niet zo zijn dat iemand die zo dicht bij je staat ineens van deze aardbodem is verdwenen? Weg?
'Gelukkig' staan nog steeds alle foto's in de huiskamer, en heeft ook de urn inmiddels de urn een plaats in onze huiskamer. Soms is het erg moeilijk om naar de foto's te kijken, zeker als ik alleen ben, maar des te vaker is het juist een soort steun in de rug. Niet dat ik geloof in een leven na de dood, toch heb ik het gevoel dat mam er nog een beetje is...
Ook deze website, en dan met name de voorpagina bekijk ik nog vaak even, als een soort 'ritueeltje' sta ik er toch meerdere dagen per week even bij stil, en zo raar als het misschin voor sommigen mag klinken, het is toch een beetje een (digitale) grafsteen geworden. Voor mij althans.
Dat het leven gewoon doorgaat bleek eigenlijk het meeste wel afgelopen week, toen ik met Jong Nederland op kamp ben gegaan. Ik heb lang getwijfeld of ik wel zou gaan, maar heb toch ervoor gekozen om te gaan. Niet dat ik daar nu direct spijt van heb, soms was het toch wel erg moeilijk. Meerdere malen heb ik toch op het punt gestaan om in de auto te stappen en naar huis te rijden, omdat ik het gevoel had dat ik daar moest zijn. Emotioneel blijft het allemaal gewoon nog erg onreëel en heb ik toch nog geregeld een dipje.
Gelukkig is het fijn dat er mensen zijn die soms de tijd nemen om eens gemeend te vragen hoe het nou echt met je gaat, en je dan even je ei kwijt kunt. Hoewel je het idee hebt dat niemand je pijn kan begrijpen, raak je dan toch even een gedeelte van die pijn kwijt.
Ook de reacties hier, en op mijn eigen website laten toch weten en zien dat er toch nog mensen betrokken zijn bij het verlies, en dat we er dus eigenlijk niet alleen voor staan.
Toch gaan we met z'n allen gewoon door. We hebben toch geen andere optie, en ik ben er vast van overtuigd dat we hier overheenkomen. En dat we een aantal van negatieve ervaringen nog ooit tot iets positiefs kunnen maken, al is het maar in het steunen van iemand die hetzelfde ondergaat...
Nogmaals bedankt allemaal...
Het is nog steeds moeilijk om op waterpletske te schrijven.
Aankomende vrijdag is het alweer 10 weken geleden en het voelt zich nog steeds aan als vorige week. Het is en blijft heel zwaar om zonder Helma alles op een rijtje te krijgen, ook al zijn er genoeg vrienden en bekenden die hulp of gezelschap aanbieden. Waarvoor mijn dank. Het probleem is, het zelf oplossen van alle dingen die je nu tegenkomt. Na de eerste paar moeilijke weken dacht ik dat het wel gemakkelijker zou worden maar het tegendeel blijkt. Het wordt hoe langer hoe zwaarder.Ik mis d'n Bolle elke dag meer. Ook zou ik meer naar vrienden moeten gaan maar ik kan me er amper toe zetten om naar het werk te gaan. Gelukkig kan ik daar een beetje rustig mijn draai weer proberen te vinden.
De dagen dat ik alleen thuis ben, moet ik wat beter op gaan vullen. Afgelopen zaterdag hebben we met z'n drieen vast een gedeelte van het huis gepoest. Geloof me, dat was zeer de moeite van het poetsen waard ! De volgende poetssessie zal wel even op zich laten wachten want Grad en Joep gaan a.s. week op kamp met Jong Nederland.
Thei is geslaagd en bezig met lessen voor zijn rijbewijs.
Dat was het wel zo'n beetje.
Groetjes en veel dank voor alle positieve reacties,
Frans
Het duurde toch wel wat langer dan verwacht. Moeilijker ook! De afgelopen weken waren zwaar. Helma die altijd aanspreekbaar was, zit nu niet meer op haar plaats, op haar hoekje op de bank. Vooral de papieren kroam is nog erg onoverzichtelijk. Wat zijn er veel instanties en banken en verzekeringen enz. die van alles over je willen weten! Maar gelukkig komt hier, samen met mijn zwager Ton, al iets meer zicht op.
Afgelopen week vrijdag hebben we de urn van Helma opgehaald. Ze staat nu thuis op de kast, op een eigen plekje van haarzelf. Het bleek toch nog moeilijker dan verwacht om haar mee te nemen, De haren in mijn nek stonden overeind en ik had kippenvel. De hele gebeurtenis daar duurde maar een minuut of 5. Daarna zijn we naar Meijel gereden om bij uitvaartbedrijf v.d. Boom naar sierurnen, ringen en hangers te kijken.Er zat niets bij naar onze gading. Wel leuk was dat Danny (de begeleidster bij de crematie en de opbaring) er ook was. Raar hoe je bij sommige mensen nog steeds je goed voelt.
Met mijn knie gaat het langzamerhand ook de goede kant op. 3 keer in de week Fysio werpt toch zijn vruchten af. Woensdag 28 juni ga ik weer beginnen op arbeidstherapie te werken bij Praxis.
Theike is geslaagt. Dat kreeg hij dinsdag te horen,op woensdagmiddag had hij om 14.00 uur had hij een sollicitatiegesprek en donderdag kon hij beginnen met werken. Over snel gepraat.
Grad,Thei en Joep moeten hier zelf maar een keertje wat schrijven. Ze kunnen denk ik beter onder woorden brengen hoe het met hun gaat dan ik.
De volgende keer word hopelijk niet zo laat na deze keer. Ik doe mijn best.
Frans.